Doch met in het achterhoofd nog de troosteloze grijze winter die ons ook dit jaar weer ten deel gevallen is, smeden we alweer plannetjes om volgend jaar zonniger en vooral warmere oorden op te zoeken tijdens de eindeloze donkere wintermaanden. We zijn volop bezig informatie op te zoeken ivm overwinteren in Spanje en we spelen met de gedachte daar ook te gaan wonen. De regio tussen Valencia en Alicante lijkt ons wel wat.  Zachte winters en niet al te warme zomers.  Bovendien heerst er in deze regio een speciaal klimaat en is dit gebied door de WHO uitgeroepen tot de gezondste plaats van heel Europe!

2 april; de eerste ‘zomerse’ dag in Oostende.  Alhoewel ik persoonlijk vind dat de mensen er ‘zomerser” uitzagen dan het weer aanvoelde.  Horden toeristen (of terroristen zoals wij zeggen) overspoelden weer onze stad, onze dijk en ons strand.  Ach ja al die mensen snakken natuurlijk  naar een straaltje zon, een warm zomers gevoel, een terrasje en een frisse pint. Je kan ze geen ongelijk geven. Parkeerplaats vinden is op zulke dagen onmogelijk in Oostende, tenzij je zo fortuinlijk bent over een privé parkingplaats te beschikken.  Alle straten en pleinen zijn  dan ook veroverd door koning auto  en elk mogelijk plekje, parking of geen parking is ingepalmd.  In zomerse shortjes, topjes en teenslippers rukken ze dan op naar de wandeldijk en het strand waar de terrasjes en stoeltjesverhuurders op zulke dagen gouden zaken doen. Het zeewater is nog ijskoud maar de nieuwste mode in bikini’s en badpakken is reeds te bewonderen.   Zelf geven we er de voorkeur aan op zo’n dag stillere oorden op te zoeken.  Wij opteerden voor een wandeling in noord Frankrijk bij de Cap Gris Nez.  Een waar wandelparadijs met schitterend zicht over de Noordzee waar je op zulke mooie dagen de krijtrotsen in Dover kunt zien. 150 meter lager beukt de zee bij hoog water ongenadig tegen de rotsen en bij laag water wordt een eindeloos zandstrand blootgelegd.  Aan de andere kant een golvend landschap waar de omgeploegde grond nu ligt te wachten om bezaaid te worden met bieten of graan.  Tussendoor  groene weiden waar de koeien ons ongegeneerd aanstaren wanneer we voorbij wandelen.  Er staat een flinke zuidwesten wind en onze fleecetrui kunnen we hier goed gebruiken.  Moe en uitgewaaid maar tevreden keren we s’ avonds weer naar huis.  zondag 3 april is het weer veel frisser, maar ook veel kalmer in ‘onze’ stad.  De uitpuilende vuilbakken  en zwerfvuil op de dijk zijn de stille getuigen van een schitterende eerste zomerdag in Oostende.  En wij genieten van de prachtige zonsondergang!

Dinsdag 28 december 2010. De ‘witte kerst 2010′ is voorbij  al hebben we hiervan niet veel gemerkt in Oostende en het einde van het jaar komt naderbij.   De winkelstraat in Oostende is bevolkt met verkleumde vakantiegangers , sommigen verkleed als poolreizigers,  die nog op zoek zijn naar het juiste cadeautje of feestoutfit.  Anderen om nog snel enkele wenskaartjes bij te kopen om te sturen naar verre verwanten of vergeten vrienden van wie ze een kaartje ontvingen en wiens adres ze gelukkig nog vonden in een oud adressenboekje en .  En dus ploeteren  de postbodes met hun fiets door de besneeuwde stoepen (althans in sommige delen van het land) om deze al of niet gemeende wensen te bezorgen.  Gelukkig voor hen begint de dooi in te zetten, zo wordt ons door het Kmi voorspelt.  Ondertussen worden ook de wachtkamers van huisartsen bevolkt met zieke mensen.  Vele maagklachten, hoofdpijn, vermoeidheid;  griepvirusje of teveelgegetenvirusje?

Dinsdag 4 mei rijden we richting Spanje.  Het lijkt wel of de wereld op zijn kop staat. We vertrekken bij felle regen en een temperatuur van amper 4 graden.  Wanneer we Carcasonne naderen begint het zelfs te sneeuwen en de temperatuur daalt tot -2 graden! Bovendien staat en een stormachtige wind, we zien ons verplicht een warme trui en regenjas boven te halen.  Wanneer we de Spaanse grens naderen wordt het veel lichter.  Het regent nog steeds maar het felle zonlicht tracht door het wolkendek te  dringen wat een eigenaardig verschijnsel is! Wanneer we het hotel in Rosas bereiken regent het nog steeds en de zon heeft dan toch het onderspit gedolven. Maar het hotel Victoria is ons nog goed bekend van onze vroegere reizen naar Rosas.  De receptioniste is uiterst vriendelijk en we zijn dan ook snel geïnstalleerd.  Het is een hele kalme periode en men maakt hier van de gelegenheid gebruik om enkele renovatiewerkzaamheden uit te voeren zodat alle kamers weer netjes zijn tegen het volgende lange weekend van Ons Heer Hemelvaart op 13 mei.  Gelukkig wordt het weer iets beter de volgende dagen kunnen we toch nog genieten van een weekje vakantie, even op hotel, geen boodschappen, niet schoonmaken en prachtige wandelingen in het natuurpark Cap de Creus met schitterende vergezichten.

Mei 2010 Met een wagen vol bagage vertrekken we zondagmorgen 2 Mei om 0800 uur.  Het Kmi voorspelde regen maar de weergoden zijn ons blijkbaar goedgezind want de eerste dag blijft het droog en de eerste etappe verloopt heel vlot en rustig. We overnachten in Limoges en vertrekken maandagmorgen voor de tweede etappe van onze reis.  We hebben geen van beide goed geslapen en een vreemd gevoel van onrust maakt zich van ons meester.  In de vroege namiddag houden we even halt om de benen te strekken. We zijn beland in een desolate streek, kilometers ver strekken zich landbouwgronden uit, er is geen levende ziel te bespeuren.  Je zal zeggen ideaal voor wie de rust en de stilte opzoekt maar om een of andere reden vinden we de omgeving enigszins morbide.  Tevergeefs kijken we uit naar de contouren van de Pyreneeën die we bij mooi weer al zouden kunnen waarnemen maar de zon laat het afweten en het enige wat we ontwaren in de verte zijn eindeloze wolkenvelden.  Wanneer we Lagarde Hachan naderen blijkt de gps het ook niet zo goed meer te weten want het adres dat we ingaven kent hij niet.  Gelukkig hebben een getekend plannetje van de eigenaars gekregen maar dat blijkt ook al niet zo duidelijk te zijn.  Wanneer we te midden van een verlaten kruispunt halt houden om uit te maken welke richting we best uitgaan duikt er plots voor ons een wagen uit het niets op.  Het blijkt Gaby, onze gastvrouw, te zijn die boodschappen gaat doen.  Zij legt ons uit hoe we het huis bereiken maar we rijden toch nog twee keer de verkeerde kant op voor de eindelijk een bordje  ontdekken met de naam ‘La Batterie’.  We rijden het domein op; een heel groot gazon en in het midden enkele gebouwtjes (huisjes vind ik een te mooi woord om ze te omschrijven) met daarvoor een betonnen pleintje waar enkele oude wagens geparkeerd zijn.  Geoff, onze gastheer, komt het eerste ‘gebouwtje’ uit om ons te begroeten.  Na een eerste kennismaking brengt hij ons naar het tweede ‘gebouwtje’ dat bestaat uit de twee afzonderlijke bungalowtjes die hij verhuurt.  Het eerste wat ons opvalt wanneer we het huis binnengaan is de typische onfrisse muffe geur van oude spullen en vocht.  Het oogt niet erg proper en we zijn dan ook niet echt enthousiast.  Geoff geeft ons een snelle rondleiding en wijst ons op het terras in de richting van de Pyreneeën die zich nog altijd angstwekkend voor ons verborgen houden.  Ik wil best wel geloven dat de omgeving veel indrukwekkender is bij volle zon, maar zelfs de tuin vertoont geen enkel spoor van groene vingers of liefdevolle verzorging.  Geen bomen, geen planten, geen bloemen, enkel een drassig gazon.  Bovendien ligt het ‘gemeenschappelijke’ zwembad toevallig op het terras van de eigenaars zelf. Ik denk bij mezelf dat we daar dus niet zo vlug gebruik van zullen maken.  We wisselen enkele veelbetekenende blikken met elkaar en Michael vertelt Geoff dat we ons niet echt goed voelen in deze omgeving.  (over het huis zwijgen we maar)  Geoff schijnt te begrijpen dat we even willen overleggen en verdwijnt van het toneel.  We wandelen even rond in de kale tuin maar hebben niet lang nodig om tot het besluit te komen dat we dit huis niet zullen huren.  We gaan Geoff opzoeken en die schijnt hier niet echt een probleem mee te hebben.  Teleurgesteld stappen we terug in de wagen om een onderkomen te zoeken voor de volgende nacht. We overnachten in Auch, een op het eerste zicht typisch rommelig frans stadje.  Een ander huis huren is natuurlijk niet meer mogelijk en naar huis terugrijden lijkt ons ook geen optie na onze lange reis.  We beslissen een weekje in Rosas door te brengen en kunnen gelukkig nog diezelfde avond een kamer reserveren via het internet.  Lang leve WWW!

Maar ook dit keer is er veel gewikt en gewogen omwille van de famiale omstandigheden dus hebben we besloten voor een kortere periode te huren. Van mei tot september. Zo genieten we nog van het mooie voorjaar en de lange dagen maar vooral de maand september willen we niet missen.  Masseube ligt op een uurtje rijden van de Pyreneeën, of toch een gedeelte daarvan dat ons nog onbekend is. We hebben ons al nieuwe stapschoenen aangeschaft en een Michelin gids van onze nieuw te ontdekken regio. De wintermoeheid zit een beetje in ons en we zullen dus weer hard aan onze conditie moeten werken.  Dat werken beperkt zich momenteel vooral tot opzoekwerk via Google en af en toe een stevige wandeling als het belgische weer het toelaat.  Enkele warmere dagen einde maart hebben ons ertoe aangezet de weerelementen, vooral de wind hier aan de kust, te trotseren en ons aan een fietstocht te wagen. Het is bijna Pasen, morgen is het 1 april en kunnen we de dagen aftellen tot vertrek!



6 weken geleden heb ik een nieuwe heup gekregen.  De operatie is goed verlopen en de revalidatie gaat vlot.  Maar ondertussen hebben we nog steeds geen idee hoe het nu verder moet met onze leef- en woonsituatie.  Nu we weer een tijdje thuis zijn slaat de twijfel weer toe. Het is hartverwarmend weer bij familie en vrienden te zijn en ik vraag me af of we iedereen hier zomaar weer kunnen achterlaten.   Onze pied-à-terre is aan de kleine kant en we overwegen terug een groter appartement te huren of een huis.  We missen Saint Marsal maar vinden het misschien toch net iets te afgelegen en beseffen dat de winter daar ook erg koud kan zijn.  En de merkwaardige dame in Prats de Mollo had gelijk, we hebben er niet echt vrienden gemaakt.  Ondertussen heeft onze zoektocht op het internet resultaat opgeleverd, een nieuw huis in de het zuiden van Frankrijk, met 3 slaapkamers, een zwembad en airco. Een rustige ligging in de Gers met prachtig uitzicht op de Pyreneeën.  Maar er woedt een hevige tweestrijd in mij, het wordt een moeilijke beslissing.  In mijn hart verlang ik terug naar de rust en stilte, naar de eindeloos mooie vergezichten die je gemoed tot rust brengen.   Maar zijn het niet de mensen, diegenen waar we van houden, die ons leven zin geven?  ‘Home is where your hart is’ zeggen de Engelsen, maar waar heb ik mijn hart verloren ?

11 augustus Vandaag hebben we weer onze koffers gepakt.  We gaan 2 weekjes in Antwerpen logeren in het huis van mijn schoonzus die met vakantie gaat.   Moïse, haar kater kan natuurlijk niet mee en wordt aan onze zorgen overgelaten.  Een vreemde gewaarwording weer terug te zijn in de stad waar we bijna ons hele leven gewoond en gewerkt hebben.  Wat ons vooral opvalt na 5 jaar afwezigheid, is het drukke verkeer en de daarmee gepaard gaande lawaaihinder en ongezonde lucht.  Het is een vrij warme augustusmaand maar gelukkig blijft het in huis redelijk fris en we proberen ook een beetje te genieten van de tuin die door mijn schoonzus met veel liefde en zorg werd aangelegd.  De hortensia’s staan in volle bloei en de lavendel ruikt heerlijk.  Maar rust en stilte zijn ver te zoeken.  Moïse stelt onze aanwezigheid niet erg op prijs en laat zich enkel zien als het etenstijd is.  Op zondag maken we een wandeling door het Middelheim park, een mooi park maar zoveel volk en ook hier zijn rust en stilte ver te zoeken.  We verlangen meer en meer terug naar ons middeleeuws dorp in de Pyreneeën !

25 augustus Terug ‘thuis’, dat wil zeggen in Middelkerke aan de Belgische kust waar we gedomicilieerd zijn. Het toeristisch seizoen loopt stilaan teneinde en de meeste vakantiegangers keren huiswaarts maar tijdens de zonnige warme weekends is het nog erg druk. Ik voel me meer en meer verward, weet niet meer waar ik thuis hoor.  Antwerpen was plezant, maar misschien enkel omdat Olivier daar regelmatig langs kwam en ik weer even kon bijpraten met mijn oude vriendin Dominique.  Een wandeling op de Antwerpse linkeroever waar we 20 jaar woonden, gaf een goed gevoel, een beetje thuis, maar er wonen nu vreemde mensen in ons huis. Het is er vrij rustig maar we missen de frisse berglucht.  Terug aan de kust waar mijn ouders en mijn zus ook wonen is leuk omdat we het fijn vinden bij hen te zijn.  Maar de onrust slaat weer toe.  Stiekem beginnen we weer het internet af te zoeken naar een huisje in de rust, in het zuiden van Frankrijk of in het noorden van Frankrijk of  op een rustige locatie in België… Of zoals Rene Froger het verwoordde;  Een eigen huis, een plek onder de zon en altijd iemand in de buurt die van je houden kon, toch wou ik dat ik net iets vaker simpelweg gelukkig was. . .